1941 yılında Diyarbakır’ın Kuşlukbağ (Mıtrani) köyünde doğan Birel, çocukluğunun yokluk ve kıtlık yıllarında geçtiğini anlattı. Köyde okul binası bulunmadığını, derslerin toprak zeminli tek odalı bir yapıda yapıldığını belirten Birel, okuma yazmayı nohut ve fasulye taneleriyle öğrendiklerini söyledi. Oturacak yerleri olmadığı için annesinin verdiği tezekten yapılan oturağın, onun eğitim yolculuğundaki ilk dönüm noktası olduğunu ifade etti.
1954 yılında Dicle Köy Enstitüsü’ne kabul edilen Birel, burada aldığı eğitimin hayatını değiştirdiğini belirterek, “O okul bize sadece meslek değil, hayata tutunma gücü verdi” dedi. 1960’ta mezun olduktan sonra Bitlis’te göreve başlayan Birel, Diyarbakır ve Kulp Yatılı Bölge Okullarında uzun yıllar öğretmenlik ve idarecilik yaptı. 12 Eylül darbesi sonrası farklı illere sürgün edildiğini söyleyen Birel, tüm zorluklara rağmen mesleğini bırakmadığını vurguladı.
85 yaşında olmasına rağmen hâlâ aktif bir yaşam sürdüren Birel, binlerce öğrencinin hayatına dokunmanın gururunu yaşadığını belirterek, bugünün çocukları için en büyük tehlikenin kontrolsüz teknoloji kullanımı olduğuna dikkat çekti. “Bir tezekle başlayan yolculuk, bugün dünyanın dört bir yanına uzandı” diyen Birel, eğitimin ve öğretmenin hayatları değiştirme gücünü bir kez daha hatırlattı.
Söyleşi, “Ne mutlu insanım, ne mutlu öğretmenim” sözleriyle sona erdi. (HABER: İHSAN YAŞAR)